Φιλοσοφια στην Αθηνα


Σχετικα με το προβλημα των ναρκωτικων

polemosopioucebcceb9cebacf81cebf

Πρόσφατα, μοιάζει να επανήλθε στο προσκήνιο η συζήτηση πάνω στο πρόβλημα των ναρκωτικών. Με αυτή την ευκαιρία, μεταφράζονται παρακάτω δύο κείμενα που ίσως να μπορούσαν να συμβάλουν στο σχετικό διάλογο. Το πρώτο δημοσιεύτηκε στη Wall Street Journal και το υπογράφουν τρεις πρώην πρόεδροι της Βραζιλίας, της Κολομβίας και του Μεξικού, μετά τη δημοσίευση της αναφοράς της Λατινοαμερικανικής Επιτροπής για τα Ναρκωτικά και τη Δημοκρατία στην οποία συμμετέχουν. Το δεύτερο δημοσιεύτηκε στις αρχές του μήνα στον Economist.

 

 

Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΝΑΡΚΩΤΙΚΩΝ ΑΠΕΤΥΧΕ

των Φερνάντο Ενρίκε Καρντόσο, Θέσαρ Γκαβίρια και Ερνέστο Σεντίγιο

Ο πόλεμος κατά των ναρκωτικών απέτυχε. Και είναι πια καιρός να αντικαταστήσουμε μια αναποτελεσματική στρατηγική με πολιτικές που αντιμετωπίζουν το πρόβλημα με πιο ανθρώπινο και ουσιαστικό τρόπο. Αυτό είναι το κεντρικό μήνυμα της αναφοράς της Λατινοαμερικανικής Επιτροπής για τα Ναρκωτικά και τη Δημοκρατία που πρόσφατα παρουσιάσαμε στο κοινό στο Ρίο ντε Τζανέιρο.

Οι κατασταλτικές πολιτικές που βασίζονται στην εξάλειψη, την απαγόρευση και την ποινικοποίηση της κατανάλωσης απλούστατα δεν απέδωσαν. Η βία και το οργανωμένο έγκλημα που σχετίζονται με το εμπόριο ναρκωτικών εξακολουθούν να αποτελούν κρίσιμα προβλήματα στις χώρες μας. Η Λατινική Αμερική παραμένει ο μεγαλύτερος εξαγωγέας κοκαΐνης και κάνναβης στον κόσμο, και γρήγορα γίνεται ο μεγαλύτερος εφοδιαστής οπίου και ηρωίνης. Σήμερα, είμαστε πιο μακριά από ποτέ από τον στόχο της εξάλειψης των ναρκωτικών.

Τα τελευταία 30 χρόνια, η Κολομβία εφάρμοσε κάθε μέτρο που θα μπορούσε να διανοηθεί κανείς για την καταπολέμηση του εμπόριου ναρκωτικών στο πλαίσιο μιας γιγάντιας προσπάθειας, στην οποία όμως τα οφέλη δεν αντιστοιχούσαν στους επενδυόμενους πόρους. Παρά τις επιτυχίες της χώρας στη μείωση των επιπέδων της βίας και της εγκληματικότητας, οι περιοχές παράνομης καλλιέργειας εξαπλώνονται και πάλι. Στο Μεξικό ― άλλο κέντρο της διακίνησης ναρκωτικών― η σχετιζόμενη με τα ναρκωτικά βία ευθύνεται για πάνω από 5.000 χαμένες ζωές κατά τη διάρκεια του περασμένου έτους και μόνο.

Η αναθέωρηση των αμερικανικής εμπνεύσεως πολιτικών είναι επιτακτική, δεδομένων των αυξανόμενων επιπέδων βίας και διαφθοράς που συνδέονται με τα ναρκωτικά. Η τρομακτική δύναμη των καρτέλ ναρκωτικών οδηγεί σε μια ποινικοποίηση της πολιτικής και μια πολιτικοποίηση του εγκλήματος. Και η διαφθορά του δικαστικού και πολιτικού συστήματος υπονομεύει τα θεμέλια της δημοκρατίας σε αρκετές χώρες της Λατινικής Αμερικής.

Το πρώτο βήμα στην αναζήτηση εναλλακτικών λύσεων είναι η αναγνώριση των καταστροφικών συνεπειών των τωρινών πολιτικών. Έπειτα, πρέπει να ανατρέψουμε τα ταμπού που κατατρύχουν τον δημόσιο διάλογο αναφορικά με τα ναρκωτικά στις κοινωνίες μας. Οι πολιτικές κατά των ναρκωτικών είναι βαθιά ριζωμένες σε προκαταλήψεις και φόβους που συχνά λίγη σχέση έχουν με την πραγματικότητα. Η συνάφεια μεταξύ ναρκωτικών και εγκλήματος περιθωριοποιεί τους τοξικομανείς σε κλειστούς κύκλους, όπου εκτίθενται ακόμη περισσότερο στο οργανωμένο έγκλημα.

Προκειμένου να περιορίσουμε δραστικά τις επιπτώσεις των ναρκωτικών, η μακροπρόθεσμη λύση είναι να μειώσουμε τη ζήτηση για ναρκωτικά στις κύριες καταναλώτριες χώρες. Για να κινηθούμε προς αυτή την κατεύθυνση, είναι ιδιαίτερα σημαντικό να προβούμε σε διαφοροποιήσεις μεταξύ των παράνομων ουσιών ανάλογα με τις επιπτώσεις της καθεμιάς στην υγεία, αλλά και στην κοινωνική συνοχή.

Με αυτό το πνεύμα, προτείνουμε μια μεταβολή προτύπου στις πολιτικές αντιμετώπισης του προβλήματος των ναρκωτικών, πάνω στη βάση τριών καθοδηγητικών αρχών: μείωση των επιπτώσεων των ναρκωτικών, περιορισμός της κατανάλωσης ναρκωτικών ουσιών μέσω της εκπαίδευσης και επιθετική καταπολέμηση του οργανωμένου εγκλήματος. Προκειμένου να μετατρέψουμε το νέο αυτό πρότυπο σε πράξη πρέπει να ξεκινήσουμε μεταβάλλοντας το καθεστώς των τοξικομανών από αγοραστές ναρκωτικών στην παράνομη αγορά σε ασθενείς που τυγχάνουν της φροντίδας του δημόσιου συστήματος υγείας.


Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

Advertisements


Γυναικες Για Πουλημα

Το παρακάτω κείμενο είναι της Κάρολαϊν Μούρχεντ. Δημοσιεύτηκε στην New York Review of Books τον περασμένο Οκτώβρη. Οι φωτογραφίες είναι από το σχετικό αφιέρωμα του Courrier International. Οι όποιες παρατηρήσεις για την μετάφραση είναι ευπρόσδεκτες. Ενδεχομένως να μεταφράσω στο μέλλον και κάποια άλλα κείμενα πάνω στο θέμα. 

 

1.

Αυτό που θυμάται η Νίτα από εκείνη τη μέρα που η σερβική πολιτοφυλακή την πήρε από το σπίτι της στην Πρίστινα μεταφέροντάς την σ’ ένα στρατόπεδο, όπου και την βίασαν, ήταν ότι έκανε κρύο, και ότι το χώμα ήτανε χιονισμένο. Έχει ξεχάσει αν ήταν πριν ή μετά τα Χριστούγεννα του 1996, της χρονιάς που ξέσπασαν οι συγκρούσεις ανάμεσα στις σερβικές δυνάμεις και τον Στρατό Απελευθέρωσης του Κοσόβου (UCK). Τα τελευταία δέκα χρόνια έζησε αναρίθμητες φρικαλεότητες. Σκοτείνιασαν το μυαλό της, λέει. Το 1996 η Νίτα ήταν 18 χρονών, παντρεμένη, με μια κόρη οχτώ μηνών, και ζούσε πλάι στον χήρο πατέρα της και την εφτάχρονη αδερφή της. Η σερβική πολιτοφυλακή την πήρε μαζί με το μωρό της και το κοριτσάκι, και οδήγησε τον άντρα της, τον Μίλο, και τον πατέρα της σ’ ένα άλλο στρατόπεδο. Η Νίτα βιάστηκε κατ’ εξακολούθηση, μαζί με άλλες εφτά γυναίκες, επί τέσσερεις ημέρες, προτού την βάλουν σ’ ένα αμάξι και την πετάξουν κοντά στα αλβανικά σύνορα, όπου συνάντησε χιλιάδες τρομοκρατημένους ανθρώπους που τρέπονταν σε φυγή απ’ τους Σέρβους. Στα Τίρανα, υπήρχαν άνθρωποι πρόθυμοι να βοηθήσουν τους πρόσφυγες. Τις επόμενες βδομάδες ο άντρας που φιλοξένησε την Νίτα στο διαμέρισμά του την πήγε από καταυλισμό σε καταυλισμό, σε αναζήτηση της χαμένης της οικογένειας. Δεν βρήκε ίχνη κανενός τους. 

Ο άντρας, λέει η Νίτα, της φέρθηκε καλά. Την πήγε για φαγητό σε εστιατόρια. Και όταν, ένα βράδυ, την οδήγησε στην ακτή και της είπε ότι θα πήγαιναν βόλτα μ’ ένα ταχύπλοο, τον ακολούθησε πρόθυμα. Μονάχα όταν το σκάφος απομακρύνθηκε από την ακτή και είδε ότι ήταν γεμάτο με γυναίκες και νεαρά κορίτσια τρόμαξε και άρχισε να παλεύει. Ακόμα και τότε, δεν είχε ιδέα για το τι της συνέβαινε: ήτανε απλώς τρομοκρατημένη. Ο άντρας την χτύπησε: λιποθύμησε. Όταν συνήλθε, βρισκόταν στην Ιταλία. Ήταν η αρχή ενός ταξιδιού που την οδήγησε, κάμποσες μέρες αργότερα, σε ένα διαμέρισμα στα περίχωρα του Τορίνο. Από τις άλλες γυναίκες που κρατούνταν εκεί έμαθε ότι είχε πέσει θύμα σωματεμπορίας, ότι πουλήθηκε σαν πόρνη σε ένα κύκλωμα Ιταλών και Αλβανών νταβατζήδων. «Άμα θέλεις να φας», της είπε μια γυναίκα, «θα πρέπει να δουλέψεις».

Για τα επόμενα έξι χρόνια, δουλεύοντας πρώτα σ’ ένα διαμέρισμα, φυλακισμένη και δίχως να της επιτρέπεται να βγει έξω, έπειτα στους δρόμους, η Νίτα προσέφερε σεξ κάθε βράδυ, εφτά μέρες τη βδομάδα, σε τουλάχιστο δέκα άντρες. Μερικές φορές συνέβαινε σε κάτι στένα, «σα τα ζώα». Αν δεν προσήλκυε αρκετούς πελάτες, την χτυπούσε ο ένας απ’ τους άντρες που είχαν το πορνείο. Καθώς δεν μιλούσε ιταλικά, δεν είχε χαρτιά, αβέβαιη για το πού βρισκόταν, η Νίτα ζούσε σε μια ομιχλώδη ζώνη φόβου και άγνοιας. Κατά τη διάρκεια της ημέρας κοιμόταν. Έμαθε να μην εμπιστεύεται κανέναν. Το πεζοδρόμιο που δούλευε το μοιραζόταν με κάτι κορίτσια απ’ την Ρωσία. Οι νταβατζήδες τους και ο δικός της νταβατζής φύλαγαν διαρκώς τις γυναίκες τους. Σε μια περίπτωση, προσπάθησε να δραπετεύσει: εκείνη τη φορά την χτύπησαν χωρίς έλεος. 

Και τότε, μια μέρα, η τύχη της άλλαξε. Την πήρε, εντελώς τυχαία, ένας άντρας που ισχυρίστηκε ότι γνώριζε τον Μίλο κι ότι είχε ακούσει πως είχε πάει στην Βρετανία. Της πήρε ένα μήνα να τον εμπιστευτεί αλλά τότε, αφού συλλογίστηκε ότι τίποτα στη ζωή της δεν θα μπορούσε να πάει χειρότερα, δέχτηκε να τον αφήσει να την βοηθήσει και να οργανώσει ένα λαθραίο ταξίδι, δια μέσου ολόκληρης της Ευρώπης, σε ένα φορτηγό που μετέφερε τσιγάρα. Επρόκειτο, συνειδητοποίησε αργότερα, για μια πράξη καλοσύνης, απ’ αυτές που είχε πάψει πια να προσδοκά. Απλά την βοήθησε, κι επιπλέον πλήρωσε το ταξίδι της. Ένα πρωινό τα τσιγάρα ξεφορτώθηκαν και βρέθηκε στον δρόμο, δίπλα σ’ ένα τηλεφωνικό θάλαμο. Της είχαν δώσει κάποια κέρματα. Βρισκόταν στην Αγγλία. Έκανε ένα τηλεφώνημα: ο Μίλο ήρθε να την βρει. 

Για κάποιο καιρό φαινόταν ότι ο γάμος μπορούσε να επιβιώσει. Φρόντιζε να μην ρωτάει τον Μίλο πώς πέρασε τα χρόνια που ήτανε αποχωρισμένοι, φοβούμενη ότι θα την ρώταγε για την δική της ζωή. Όπως γρήγορα κατάλαβε, ο Μίλο προτιμούσε να μην μάθει γεγονότα τα οποία αισθανόταν ότι δεν θα μπορούσε να τα κουμαντάρει. Όταν όμως ανακάλυψε, μέσα από την αίτησή της για άσυλο προς το βρετανικό υπουργείο δημοσίας τάξεως, ότι την είχαν εμπορευθεί για πορνεία και ότι είχε περάσει έξι χρόνια στους δρόμους, δεν μπορούσε να το άντεξει και την έδιωξε. Ήταν έγκυος τριών μηνών. Η υπηρεσία κοινωνικής πρόνοιας την έβαλε σ’ ένα ξενώνα στα περίχωρα του Λονδίνου, περιμένοντας την γέννηση του μωρού της. Καθώς δεν μιλούσε καθόλου τα αγγλικά, δεν είχε κανέναν φίλο, δεν εμπιστευόταν κανέναν, τρομοκρατημένη από την ιδέα ότι ίσως θα την έστελναν πίσω στο Κόσοβο, σκεφτόταν ένα μονάχα πράγμα. Είχε χάσει ένα παιδί: δεν ήθελε να χάσει ένα ακόμα. 

 

Η συνέχεια εδώ



Για την αναφορα Ατταλι – Ιδεα για μια μεταφραση
Ιανουαρίου 24, 2008, 4:05 πμ
Filed under: Ιδέες απ'τον κόσμο, Μεταγλωττίσεις | Ετικέτες: , , , , , ,

belle-au-bois-dormant.jpg

Μοιάζει αρκετά πιθανό πως τις επόμενες μέρες και για αρκετές εβδομάδες θα συζητηθεί, στον τύπο και όχι μόνο, η αναφορά Ατταλί για το γαλλικό πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων. Δεν έχω κανένα δισταγμό να υποστηρίξω πως αποτελεί την πιο ουσιαστική πρόταση για πολιτικό διάλογο που έχει εμφανιστεί στο διεθνές, και πολύ περισσότερο στο ευρωπαϊκό, προσκήνιο τα τελευταία χρόνια. Επειδή, όπως τις πιο πολλές φορές, η συζήτηση μάλλον θα μεταφερθεί στο επουσιώδες και το αμελητέο, και όχι στο κρίσιμο, έχει νόημα να τονιστεί πως, ανεξαρτήτως τού πώς θα την κρίνει κανείς επί της ουσίας, συνιστά ένα πραγματικό επίτευγμα.

Το ζήτημα δεν βρίσκεται στην όποια καινοτομία των ίδιων των προτάσεων, αλλά στο ότι μια γενικόλογη συζήτηση περί του τέλματος στο οποίο είναι βυθισμένη εδώ και χρόνια η γαλλική κοινωνία και οικονομία, μεταφέρεται επισήμως στο επίπεδο της συγκεκριμένης διαπίστωσης, του συγκεκριμένου στόχου και της συγκεκριμένης πρότασης.

Επειδή οι αφηρημένες ιδέες οδηγούν σε αφηρημένες συμφωνίες και διαφωνίες, όπου περισσότερο συμπλέουν ή συγκρούονται εγωισμοί, δεισιδαιμονίες και ορμέμφυτα, παρά ωριμασμένες κρίσεις και ιδεολογικές τοποθετήσεις, η αναφορά Ατταλί επιτρέπει πάνω απ’ όλα την ανάπτυξη ενός διαλόγου πάνω σ’ ένα συγκεκριμένο πλαίσιο αναφοράς. 

Νομίζω πως αξίζει το κόπο να μεταφραστεί στα ελληνικά το ίδιο το κείμενο και όχι τετριμμένες σχηματοποιήσεις του. Γι’ αυτό και θα επιχειρήσω, αν βοηθήσει ο καιρός, να δώσω μια μετάφραση κάποιου μέρους του, αν όχι του όλου, καθώς είναι 245 σελίδες. 

Κάθε βοήθεια είναι παραπάνω από καλοδεχούμενη. Νομίζω πως άμα συμπράξουν λίγα άτομα το κείμενο θα μπορεί νά’ναι έτοιμο σε μια έστω πρόχειρη μορφή αρκετά σύντομα. 

 

 

Μια πρώτη προσπάθεια μετάφρασης βρίσκεται εδώ

 

 

 –Ενημέρωση 25/01/08: Προστέθηκε ένα 2ο κομμάτι στη μετάφραση.

Ενημέρωση 27/01/08: Προστέθηκε 3ο κομμάτι στη μετάφραση.  

Ενημέρωση 30/01/08: Προστέθηκε 4ο και 5ο κομμάτι στην μετάφραση. 

 

 



Ήρθε νωρίς;
Ιουνίου 3, 2007, 9:40 μμ
Filed under: Ιδέες απ'τον κόσμο

Ο Νικολά Σαρκοζύ κέρδισε στις πρόσφατες προεδρικές εκλογές της Γαλλίας υποσχόμενος sarkozy dahtyloμια σειρά μεταρρυθμίσεων, που δηλωμένο στόχο είχαν την επανακινητοποίηση των παραγωγικών δυνάμεων της Γαλλίας, για τις οποίες υποστήριξε ότι πάσχουν από οξύτατη αδράνεια. Δεν είναι η πρώτη φορά που το πρόγραμμα της αλλαγής και της ανατροπής έκανε την εμφάνισή του έχοντας σαν φορέα του τη Δεξιά. Πρώτα-πρώτα έρχεται στο μυαλό η φυσιογνωμία της Μάργκαρετ Θάτσερ, η οποία κι αυτή αξίωσε μια βαθειά αλλαγή, με πρόταγμα τη φιλελευθεροποίηση. «Αφήστε την κοινωνία να αναπνεύσει, να διακινδυνεύσει, να θέσει η ίδια τους μικρούς ή μεγάλους στόχους της. Μειώστε τον κλοιό του κράτους. Και θα δείτε την ευημερία να εμφανίζεται».

Είναι πετυχημένη η σύγκριση του πολιτικού προγράμματος του Σαρκοζύ του 2007 με αυτό της Θάτσερ του 1979; Είναι, υποστηρίζει ο Μάθιου Πάρις στους Times του Λονδίνου. Η διαφορά είναι, κατά τη γνώμη του, ότι ενώ η Θάτσερ επέτυχε, τον Σαρκοζύ τον περιμένει μια βίαιη αποτυχία. Απεργίες, διαδηλώσεις, ταραχές, επίταση της βίας. Και μ’όση ορμή κατέκτησε τον προεδρικό θρόνο, με τόση θα αναγκαστεί να αναδιπλωθεί σε μια παραδοσιακότερη συντηρητική πολιτική, αυτήν που θα ανέμενε κανείς απ’την τυπική γαλλική δεξιά. Ο λόγος που το μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα του Σαρκοζύ είναι καταδικασμένο να αποτύχει είναι η ανετοιμότητα της γαλλικής κοινωνίας να το δεξιωθεί.

Ο Μάθιου Πάρις φέρνει το παράδειγμα μιας προσωπικής του γνωριμίας· ενός νεαρού, ταλαντούχου, μορφωμένου νέου, που έφυγε απ’την Γαλλία για το Λονδίνο, ελπίζοντας ότι εκεί θα βρει περισσότερες επαγγελματικές ευκαιρίες, και την ελευθερία να επιδοθεί με μεγαλύτερη ευκολία σε κάποια επιχειρηματική δραστηριότητα. Ο νέος αυτός ήταν πάντοτε κριτικός απέναντι στους ασφυχτικούς περιορισμούς της γαλλικής αγοράς εργασίας, στους οποίους καταλόγιζε το οξύτατο πρόβλημα της ανεργίας. Όταν ο Βιλπέν, τον καιρό που ήταν πρωθυπουργός, επιχείρησε να φιλελευθεροποιήσει την εργατική νομοθεσία για τους νέους κάτω των 26 ετών, ελαττώνοντας τους περιορισμούς για την πρόσληψη και την απόλυση, η Γαλλία συγκλονίστηκε από διαδηλώσεις και κινητοποιήσεις (τις οποίες η δική μας Αριστερά επικρότησε με καμάρι, πίσω απ’το οποίο κρυβόταν η συνηθισμένη της απάθεια).

diadiloseis-cpe.jpg

Όταν συνάντησε εκ νέου τον γάλλο νέο, περίμενε απ’αυτόν ότι θα επιδοκίμαζε το νόμο του Βιλπέν. Δεν είχε άλλωστε ο ίδιος αποδημήσει στην Αγγλία, μια χώρα με πολύ χαλαρότερη εργατική νομοθεσία και με πολύ λιγότερο προστατευμένη την εργασία; Όμως, έκανε λάθος. Για τον γάλλο νέο, ο νόμος του Βιλπέν ήταν απαράδεκτος, καθώς καταστρατηγούσε κοινωνικά «κεκτημένα», κι είχε προφανή σκοπό μια ακόμη πιο ασύδοτη «εκμετάλλευση των νέων από τα αφεντικά».

 

Σύμφωνα με το άρθρο των Τάιμς, αυτό που κάνει τους Γάλλους να αντιδρούν με μια τέτοια αυτοματική βιαιότητα σε κάθε προσπάθεια φιλελευθεροποίησης της γαλλικής οικονομίας, είτε αυτό μεταφράζεται σε ιδιωτικοποιήσεις, είτε σε χαλάρωση των νομοθετικών περιορισμών στην εργασία, είτε με μεταβολή των συνταξιοδοτικών ρυθμίσεων, συνίσταται σε μια αγκύλωση των mentalités, των νοοτροπιών. Οι Γάλλοι με τις πράξεις τους επιδοκιμάζουν τους σκοπούς, όμως οι ιδέες τους τους απαγορεύουν να αποδεχθούν τα μέσα.

Δεν είναι η πρώτη φορά που Άγγλοι παρατηρητές ξαφνιάζονται με την πολιτική συμπεριφορά της γαλλικής νεολαίας. Μπορούμε να θυμηθούμε την παρατήρηση του Κρις Πάτεν, πρώην κυβερνήτη του Χόνγκ Κονγκ, πρώην επιτρόπου εξωτερικών υποθέσεων της ΕΕ, και νυν πρύτανη της Οξφόρδης, ο οποίος σε μια συνέντευξή του στην Μοντ, τον Απρίλιο του 2006, σημείωνε ότι θεωρεί «θλιβερή την απουσία του πνεύματος της περιπέτειας στους Γάλλους», και προσέθετε την έκπληξη του καθώς διαπιστώνει ότι οι γάλλοι νέοι επιδεικνύουν μια άκρως συντηρητική συμπεριφορά, επικαλούμενοι ακριβώς την έννοια των «κοινωνικών κεκτημένων». Ο Πάτεν αντιδιάστελε αυτή τη φοβική στάση των γάλλων πολιτών απέναντι σε ό,τι δεν είναι κρατικά προστατευόμενο και δημόσια κατοχυρωμένο με την συμπεριφορά των γαλλικών επιχειρήσεων στο εξωτερικό. Εκεί βλέπει κανείς μια ισχυρή αίσθηση της τόλμης, της επιθετικότητας και της ανάληψης του κινδύνου.

 

Η γαλλική κοινωνία είναι ανέτοιμη να υποδεχτεί το μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα του Σαρκοζύ, λένε οι Τάιμς. Η Γαλλία ψήφισε τον Σαρκοζύ, όμως δεν θα μπορέσει να αντεπεξέλθει στις απαιτήσεις της πολιτικής του. Για τους Τάιμς δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο δρόμος του Σαρκοζύ είναι όχι μόνο ο σωστός, αλλά ο απαραίτητος. Ο Σαρκοζύ έχει συλλάβει το ρου που αναπόφευκτα θα πάρει η γαλλική πολιτική, όμως θα βρεθεί αντιμέτωπος με την ανικανότητα της γαλλικής κοινωνίας να τον ακολουθήσει.

Μια περίεργη αίσθηση συνοδεύει το κείμενο των Τάιμς, μια αίσθηση του μοιραίου. Ο Σαρκοζύ ακολουθεί τον ρου της ιστορίας. Η γαλλική κοινωνία απ’τη μια βλέπει πως ο δρόμος του Σαρκοζύ θα την αποδεσμεύσει απ’την θλιβερή της αδράνεια, θα αναγκαστεί όμως να οπισθοχωρήσει και ν’αντιδράσει, όντας αγκυλωμένη σε μια παρωχημένη ιδεολογία, που αντί να την απελευθερώνει την φυλακίζει. Τότε μόνο θα μπορέσει να σταθεί στα πόδια της η Γαλλία, όταν θα συνειδητοποιήσει ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Όμως η ώρα αυτή δεν έχει έρθει ακόμα. Ο Σαρκόζυ ήρθε πολύ νωρίς.

Αν αφαιρέσουμε αυτή τη χροιά του αναπόδραστου που αποπνέει το συγκεκριμένο άρθρο, μπορούμε το δίχως άλλο να δούμε μια σημαντική αλήθεια. Η Γαλλία διέρχεται κρίση. Η διαπίστωση αυτή βρίσκεται σε ολονών τα στόματα, και κυριαρχεί σε κάθε συζήτηση. Και όντως ο Σαρκόζυ κατάφερε να εμφανιστεί σαν ο κομιστής της μόνης εύλογης μεθόδου για την έξοδο από την κρίση αυτή. Προτού όμως βιαστούμε να τον κηρύξουμε ιεροφάντη του αμετάκλητου, πρέπει προηγουμένως να ρίξουμε μια ματιά σε μια βαθύτερη αιτία της φαινομενικά απόλυτης κατίσχυσής του στο επίπεδο της πολιτικής επιχειρηματολογίας. Την αφόρητη ανεπάρκεια που μαστίζει τον λόγο της γαλλικής Αριστεράς. Αλλά σε αυτό, θα επανέλθουμε σύντομα.

(Βασισμένο στις σελίδες του courrier international)